برای جد غریبت کجاتو خیمه زدی ....بیا و خیمه سبزت شبی نشانم ده
 RSS  | خانه | ارتباط باخادم | درباره خادم خیمه | پارسي بلاگ|مجموع مهمانان: 7811 | مهمانان امروز: 7| مهمانان ديروز: 20
درباره خادم خیمه
خيمه سبز
(ع م ا)[38]
بردراين خيمه دارم من سمتها کاسه ليسم خاک بوسم سائلم عبدم گدايم
لوگوي وبلاگ

پيوندهاي روزانه

مطالب قبلي
پستوی خیمه
جستجو
دیگرخیمه ها
خیمه دوستان
اشتراک

نام:

ايميل:

 
موسيقي وبلاگ
ياهو

 


 


          


...جمکران؛ ميعادگاه متقربان ودور افتادگان!
همه جمعشون جمعه!
يکي شکوه براي وصال ويکي براي فراق!يکي درد با معرفتي،يکي هم درد بي معرفتي!
يکي از داشتن مي ناله ويکي از نداشتن! اما اين کجا وآن کجا!...
رفته بودم تا از نداشتن واز بي معرفتي شکوه کنم، ولي شکوه ي با معرفتي همين را هم ازم گرفت!...


صدايي به گوشم رسيد که هوش وحواسم را به خودش جلب کرد.
اگه شما هم مي خواين يه کم از اون صداهارا بشنوين فقط نگاه کنين!:


                                                                                



...پيشاپيش يک پا را براي تو فرستاده ام وجانم را براي تو باخته ام!                                     
واکنون با همين يک پايي که برايم مانده، براي پادررکابي تو ،به درگاه الهي پناه آورده ام.                              



    با اين که دو انگشت از دست راستم هم هديه به توکرده، اما به اندازه اي انگشت برايم مانده که بتوانم                    
 دانه هاي پرستش خدا وياري جويي از او رايکي بعد از ديگري رد کنم.                                       
 با صدبار *ايا ک نعبد واياک نستعين* درهر رکعت نماز ديدارت،با خدا تعهد مي بندم که فقط به باب او درآيم                                
وهماره وجه او را بنگرم...ودر درونم اين فرياد بلند است که أين وجه الله الذي اليه يتوجه الاولياء؟            
أين باب الله الذي منه يؤتي؟...



تا آخرين نفس در مقابل حق خاضعم وتا وقتي پا ،يا بهتر بگويم جان در بدن دارم سر تعظيم فرود مي آورم                    
ودر نقطعه اوج خضوعم ، هفت مرتبه صدا مي زنم: پاک ومنزه هست خداوحمد، سزاواراوست  که مارا به                 
نعمت وجودت مفتخر کرد!


 







سوالي ساده دارم از حضورت


من  آيا زنده ام وقت ظهورت؟


اگر  که آمدي، من رفته  بودم


اسير سال و ماه  و هفته  بودم


دعايم  کن  دوباره جان بگيرم


بيايم  در  حضور  تو  بميرم


  



                                                                     


 




نويسنده: خادم(چهارشنبه 29/3/1387 :: ساعت 1:7 صبح)

 


...


خيلي وقته که از زندگي توخيمه حرفي نزدم...
يادش بخير.وقتي که هنوز اسم وبلاگ زير خيمه بود گه گاهي به دوري خودمون از خيمه امام عصرعليه السلام
 اعتراف مي کردم ولي حالا که خيمه مون سبز شد ديگه اعتراف هم ...
مدتيه خداتوفيق داده به يکي ديگه از عوامل عقب افتادگي مون از خيمه امام زمان عليه السلام فکر کنم!!
فعلا فقط در حد فکر!
تا حالااين سوال براتون مطرح شده که آيا نوکراي حضرت يا اونايي که محل زندگيشون درباطن،
 نزديکاي خيمه حضرته حسادت مي ورزن يا نه؟!
 به نظر شما اونها در خدمت کردنشون ويا حتي کارهاي عادي روزمرشون ويا در هنرهاوامتيازاتي
 که خدا بهشون داده نسبت به هم حسادت مي کنن؟!
 به نظر شما اونها وقتي مي بينن اطرافيانشون،دوستانشون،رقيبانشون به جايي رسيدن يا خدمتي از
 دستشون براومده اين جور فکر مي کنن که اي کاش من يا ما يا بچه من،يا فلان  کس من به جاي او
 اين کاررا مي کرديم؟! يا فقط غبطه مي خورن که اي کاش ما هم...؟
به نظر شما اين درسته که مي گن خانم ها بيشتر از آقايون حسادت مي ورزن؟!!!
جوابش هر چي باشه نظر من اينه که در مراحل حساس زندگي،مخصوصادر جريانات عاطفي واحساسي زندگي،
 پاي خيلي ها چه زن وچه مردش مي لغزه!!مخصوصا وقتي پاي خودنمايي،خودخواهي وسط مياد.
 شدت لغزش ولرزشش نمي دونم چند ريشتره! ولي همش بستگي داره به اينکه فاصله زندگي ماها تا خيمه حضرت
 چه قدره؟
حالا يه مقايسه درزندگي خودمون!
آيا هميشه وقتي خبري از کسي به گوشمون مي رسه يا به چشم مي بينيم که حاکيه از يه خدمت،يه کارمثبت،
يه هنرخاص ويا يه امتيازه خاصه ويا کسي با کسي ارتباط داره ؛ارتباط علمي، عاطفي ،معنوي! وياهرنوع ارتباط
 شرعي که قابل تصوره (که مثلااي کاش مابه جاش داشتيم!) خوشحال مي شيم يا گاهي هم حسادت چاشنيش ميشه
 ويا برعکس؟معمولا حسادته گاهي هم خيرخواهي وخوشحالي چاشنيش ميشه؟!
خلاصه خوش به حال اوني که در امتحان مبارزه با حسادت نمره قبولي مياره!نمره بيستش پيش کش!!
خوش به حال اوني که زندگيش يه جوري با طناب خيمه حضرت گره خورده که اصلاحسادت به زندگيش راه نداره؛
سيستم فکرش با فونت حسادت، ناسازگاره!!
 من شايد توزندگيم بيشترازدو سه نفر آدم اين جوري را نديده باشم!مي دونين چه طوري هستن؟
دقيقا مثل حالتي که هر کدوم از ما نسبت به مادرخودمون داريم!تاحالا شده نسبت به مادرمون حسادت کنيم؟!نه؛چرا؟
چون اون قدرنسبت به مادرخودمون دلسوزي داريم که اصلا حسادت نسبت به اورا مسخره يا ديوونگي فرض مي کنيم.
نوکراي حضرت هم همين جورن!نسبت به همه دل سوزن!دوست دارن هر کي به هر نحوي به امام زمانش خدمت کنه!
هدفشون خدمته!فقط خدمت!بدون يک درصد خودنمايي! بدون چاشني خودخواهي!بدون...


خدايا مارا به خيمه نوکران امام زمان عليه السلام نزديک کن!


 


                                          



   سوگندبه اشکي که تودرنافله داري         دانم که از منتظرانت گله داري


 


 




نويسنده: خادم(چهارشنبه 22/3/1387 :: ساعت 10:36 عصر)

 



گل ناشکفته


                          


                                                                                               


درشهر      مقدس         مدينه                شد  باز دوباره باب  کينه


خود   ساخته  همچو  بت  خليفه              آورده برون  سراز  سقيفه


خصمي که هماره درکمين  بود               ماري که درون آستين بود


افکنده     هزار   دام       حيله                جا کرده چو دزد در  قبيله


پاداش   رسول خوش  ادا      شد             يک آيه  زکوثرش  جدا    شد


آن  آيه دُ ر     نهفته اش       بود             محسن  گل  ناشکفته اش بود


اين نکته   زخون  او  رقم      شد             يک سوم  اهل بيت  کم   شد


سازگار(ميثم)


                                                                                                                                                          


به خاطر وحدت اسلامي!!
 بين برادران مسلمان!!
 قسمتي ازحادثه غم انگيز ماجراي سقيفه را فقط به زبان
کتاب هاي مشهور اهل سنت
نقل مي کنم:


                                         


1. بلاذري نويسنده بزرگ کتاب معروف«الانساب» پيرامون سقيفه چنين مي گويد:


«...ابوبکربه دنبال علي فرستادتا بيعت نمايد.اما او بيعت نکرد.
 پس عمر در حالي که ابزار آتش افروزي به همراه داشت بدانجا آمد.
فاطمه اورا در کنار در خانه ديد و به او گفت:
پسر خطاب!آيا مي خواهي در خانه ام را بر روي من آتش بزني؟
عمر گفت: بلي، و آتش زدن در خانه ي تو براي تقويت رسالت پدرت است!!»
 
(انساب الاشراف،ج1،ص586،چاپ دائرة المعارف قاهره)


2.ابن جرير طبري در کتاب مشهورتاريخ خود در مورد ماجراي سقيفه چنين مي نويسد:
عمربن خطاب به سوي منزل علي آمد. در آنجا طلحه و زبير و گروهي از مهاجران بودند.
عمر صدا زد: براي بيعت از خانه بيرون آييد وگرنه به خداسوگند خانه را بر سرتان آتش
مي زنم...!
(تاريخ طبري،ج2،ص 433،چاپ بيروت)


3.تاريخ نگار معروف ابن قتيبه در«الامامة والسياسة»[که هم پاي کتاب هاي سابق است]
در مورد جريان تأسف بار سقيفه مي نويسد:
 «ابوبکر دريافت کساني که از بيعت با او سرپيچي کرده اند نزد علي اند.
پس عمر را به جانب ايشان فرستاد.عمر به آن جا آمد وبا فرياد آنان را که در خانه علي بودند
 فرا خواند.اما کسي از خانه خارج نشد.هيزم خواست و گفت:
 سوگند به کسي که جان عمر در دست اوست از خانه خارج شويد
 وگرنه خانه را بر سر ساکنانش آتش مي زنم. به او گفتند :
اي ابا حفص ،فاطمه در اين خانه است.گفت :باشد...
سپس عمر برخاست وبه همراه گروهي به در خانه فاطمه آمد.
در را کوبيدند،وقتي که فاطمه صداي آنها رل شنيد با صداي بلند فرياد زد:
 پدر! اي رسول خدا!پس از تو از دست پسر خطاب و پسر ابوقحافه چه مي کشيم.
 آن گروه وقتي که صداي گريه فاطمه را شنيدند،با چشمي گريان از آنجا دور شدند.
نزديک بود دل هايشان گدازان و جگرهايشان سوزان گردد.
عمر به همراه عده اي باقي ماندند.علي را از خانه بيرون آورده ،او را به سوي ابوبکر
بردند وبه او گفتند:بيعت کن.علي گفت: اگر بيعت نکنم چه مي کنيد؟
گفتند:سوگند به خدايي که جز او خدايي نيست گردنت را مي زنيم!»
(الامامة والسياية،ص13-12،چاپ مکتب التجارية الکبري-مصر)



                                        


             گر تو بيايي بدهد فاطمه      تکيه به بازوي تو يابن الحسن



                                                                                   


                                                                                                                                             


 




نويسنده: خادم(پنجشنبه 9/3/1387 :: ساعت 6:47 عصر)


          


                                                                                                        
                                                                  در حسرت وصال


 


                                                                                               




تواز تبار بهاري چگونه بي تو بمانم
شميم عاطفه داري چگونه بي تو بمانم
تواز سلاله نوري تو آفتاب حضوري
به رخش صبح سواري چگونه بي تو بمانم
تويي که باده نابي و گر نه بي تو چه سخت است
تمام عمر خماري چگونه بي تو بمانم
ببار ابر بهاري هنوز شهره شهر است
کرامتي که تو داري چگونه بي تو بمانم
بيا به خانه دلها که در فراق تو دل را
نمانده است قراري چگونه بي تو بمانم
    (حميدهنرجو)


                                      



 قال الله تعالي:«و الواستقاموا علي الطريقه لاسقيناهم مائا غدقا»
:واگر در را راه هدايت(ولايت اهل بيت)استقامت کنندبه آن ها آب گوارايي مي نوشانيم.
خوش به حال اون هايي که جوري به وظيفه شون عمل کردن که الان مهمان اهل بيت هستن!
سرسفره فاطمه زهرا سلام الله عليها! !...سرسفره امام حسين عليه السلام!
خوش به حال اونايي که الان به آب گواراي محبت رسيدن ودارن عطش عشق خودشون
را دوبرابر مي کنن!! اين روزا بعضي از عزيزان ودوستان عزادار شهدا وزخمي هاي انفجاردر مراسم
عزادراي
 رهپويان وصال شيراز هستن.مخصوصا اونهايي که در مراسم  اون شب حادثه شرکت داشتن
 ويا از نزديک تبعات اون حادثه دلخراش راديدن. بدون شک خيلي از اونهايي که توي مراسم بودن
وبا چشمشون صحنه هارا ديدن،
 در کنار همه ناراحتي ها ( اينکه چرا مسئولين وکارشناسان  مثل
کبکي که سرش را زير برف مي بره وخيال مي کنه کسي اونو نمي بينه، خودشون را به نفهمي
مي زنن ويه جورايي مي خوان تخمي که وهابيت داره تو لونه شيعه ميذاره زيرخاک قايم کنن ويا به
خاطر اينکه دوستان ونزديکانشون را از دست دادن ويا...)
يه عذابي هم اونها را آزار مي ده.
واون حسرت ملحق نشدن به کاروان
 شهداست: چرا ما نه؟! اي کاش ما هم...!...لابد مارانخواستن...
شايدلايق نبوديم...شايد...شايد ...!
اي کاش اين صحنه ها براي ما درسي مي شد که ما را کمي متذکر مي کرد.
باعث انقلابي در درونمون مي شد.در اعمالمون.در زبانمون.درقلبمون.نه فقط براي چند روز.
براي هميشه.نکنه در آخرت هم باز چشمان ما ببينه که نزديکان ما ،آشنايان ما دارن به امامشون
ملحق ميشن ولي ما....!
همه دارن به آب گوارا مي ر سن ولي مادرآتش حسرت جرعه آبي بسوزيم...
اللهم اني اسئلک الامان يوم يعرف المجرمون بسيماهم.


بياييم ما هم استقامت کنيم...
هم در وظايف خودمون وهم در مقابل دشمنان ودوستان(کارشناسان ومسئولان)نادان!!!


يا باب الله !


 ادرکني ادرکني ادرکني


الساعة الساعة الساعة


 



 


 


 





نويسنده: خادم(جمعه 30/1/1387 :: ساعت 2:6 صبح)


ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ
[29/3/1387- 1:7 ص] نماز وصال!
[22/3/1387- 10:36 ع] زندگي درخيمه(3)
[9/3/1387- 6:47 ع] گل ناشکفته
[30/1/1387- 2:6 ص] درحسرت وصال
[آرشيو شده ها]
<